ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

(31 Οκτωβρίου 1888 - 8 Ιανουαρίου 1944)

ΕΡΩΤΙΚΟ

Στίχοι: Λαμπαθιώτης Ναπολέων

Μουσική: Ξυδάκης Νίκος

Ερμηνεία: Αρβανιτάκη Ελευθερία

Καημός αλήθεια να περνώ
του έρωτα πάλι το στενό
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά
μια μέρα του θανάτου.
Στενό βαθύ και θλιβερό
που θα θυμάμαι για καιρό
τι μου στοιχίζει στην καρδιά
το ξαναπέρασμά του.

Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί
γυρεύω πάντα το φιλί
στερνό φιλί, πρώτο φιλί
και με λαχτάρα πόση.
Γυρεύω πάντα το φιλί
αχ, καρδιά μου
που μου το τάξανε πολλοί
κι όμως δε μπόρεσε κανείς
ποτέ να μου το δώσει.

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ
γυρνώντας πάλι στο βυθό
και με τη νύχτα μυστικά
γίνουμε πάλι ταίρι
Αυτό το ανεύρετο φιλί
που το λαχτάρησα πολύ
σαν μια παλιά της οφειλή
να μου το ξαναφέρει.

ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ

Στίχοι: Λαμπαθιώτης Ναπολέων

Μουσική: Μαριδάκης Λεωνίδας

Ερμηνεία: Έδεν Αναστασία

Ήταν, μια φορά, κάποια Πεντάμορφη
πιο διάφανη κι απ’ τις δροσιές ακόμα
Δυο στάλες ουρανός ήταν τα μάτια της
Μια μέρα, οι ουρανοί βρεθήκαν χώμα

Ήταν, μια φορά, ένα Βασιλόπουλο
Το μύρωσε η αγάπη η ξεγελάστρα
Την άβυσσο, τ’ αστέρια, ο νους του χάιδευε
Μια νύχτα δεν αντίκρισε πια τ’ άστρα

Ήταν κι ένας πύργος γιγαντόσωμος
Στεφάνια είχε τα σύννεφα, τη νίκη
Προχθές, καθώς εσκάλιζα στη θάλασσα
ευρήκα από τον πύργο ένα χαλίκι

Ήταν μια φορά... Και τι δεν ήτανε
Μα τι να πω, τριγύρω δες τη φύση
τόσα μεγάλα κι όμορφα, κι εχάθηκαν
και το μικρό τραγούδι μου θα ζήσει;

Η ΦΩΝΗ

Στίχοι: Λαμπαθιώτης Ναπολέων

Μουσική: Κανελλόπουλος Δημήτρης

Ερμηνεία: Domenica

Μέσα στο κάθε μου τραγούδι
Που μοιάζει πάντα να πονεί
Κι είναι σαν άρρωστο λουλούδι
Σαλεύει πάντα μια φωνή

Φωνή που αν φαίνεται έτσι ξένη
Κι έτσι κλεισμένη στη χαρά
Μα σ' όλα τα μεγάλα μπαίνει
Με τα μικρά της τα φτερά

Μέσα στο κάθε μου τραγούδι
Που μοιάζει πάντα να πονεί
Σαν το χυμό μεσ' το λουλούδι
Σαλεύει πάντα μια φωνή

Που αν ίσως και το ζωντανεύει
Σαν το χυμό του λουλουδιού
Θαρρείς και δεν μπορεί ν' ανέβει
Σα να 'ναι ανήμπορου παιδιού

Και σ' όλα γύρω βρίσκει ταίρι
Και μ' όλα τα άφταστα μιλεί
Κι όλα τα ανείπωτα τα ξέρει
Κι ας είναι τόσο χαμηλή

Κι αν όμως σ' όλα βρίσκει ταίρι
Κι όλα τα βλέπει καθαρά
Μοιάζει καλύτερα να ξέρει
Τον πόνο παρά τη χαρά

Γιατί είμαστε σαν κάποια ρόδα
Πεσμένα μεσ' την παγωνιά
Ρόδα που τα 'λιωσε μια ρόδα
Καθώς περνούσε στη γωνιά

Που αν και κομμένα κι όλο χώμα
Και κυλισμένα καταγής
Δεν ξέρω τι θυμίζει ακόμα
Πως ήταν άνθη της αυγής

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

Στίχοι: Λαμπαθιώτης Ναπολέων

Μουσική: Μαραμής Δημήτρης

Ερμηνεία: Κληρονόμος Κωνσταντίνος

Απόψε αγάπησα τα μάτια μου,
κοιτώντας τα μες στον καθρέφτη:
να ’ταν το φως που μες στην κάμαρα
τόσο λεπτά κι ανάερα πέφτει;

Nα ’ταν το ρόδο το απριλιάτικο
που το ’χα βάλει στη γωνία,
να μην το δω να παραδίνεται
στη βραδινή την αγωνία;

Να ’ταν, αλήθεια, το τριαντάφυλλο
που ξεψυχούσε στο ποτήρι,
ή κάποιοι πόθοι που με παίδευαν
και που είχαν απομείνει στείροι;

Το ρόδο που ’σβηνε, το πάθος μου,
το παραθύρι που δεν κλείνω
ή μήπως επειδή σε κοίταξαν
τόσο πολύ το βράδυ εκείνο;

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ

Στίχοι: Λαμπαθιώτης Ναπολέων

Μουσική: Μεναχέμ Μάρθα

Ερμηνεία: Ρίζος Απόστολος

Το βασίλεμα που πέφτει, μαλακό κι αργό σα χάδι,
δεν είν΄ άγγελμα μονάχα των ονείρων που θα'ρθούν:
όλων όσων θα πεθάνουν είναι σύμβολο το βράδυ
κι όλων όσων θα χαθούν...
Είναι σύμβολο των όσων ο καιρός έχει μαράνει,
κι όμως φεύγουν δίχως λέξη, μακρινά και σιωπηλά.
Είναι σύμβολο θλιμμένων μελαγχολικών θανάτων
που κρυφό για πάντα κάτι μες τα χείλη το κρατούν,
έρημων ψυχών που πνίγουν τα πικρά παραπονά των
και μας αποχαιρετούν...
Είναι συμβολο κι εκείνων, που αν και τόσο αγαπημένα,
πιο νωρίς μας ο καθένας βιάστηκε ν'αναπαυτεί,
που 'λεγα πως θα τους είχα για καιρό κοντά σε μένα
κι όμως έφυγαν κι αυτοί...

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ

Στίχοι: Αναγνωστάκης Μανώλης

Μουσική: Θεοδωράκης Μίκης

Ερμηνεία: Φραγκούλης Μάριος

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή   

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάνε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

Tomaso Giovanni Albinoni

(8 Ιουνίου 1671 - 17 Ιανουαρίου 1751)

ΜΙΚΡΕΣ ΝΟΘΕΙΕΣ

Στίχοι: Ιωάννου Οδυσσέας

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Παπακωνσταντίνου Βασίλης &

Μικρούτσικος Θάνος

Ποτέ του δεν κατάφερε να βγει σε μια λιακάδα

και ζει με ό,τι περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα

τα πρωινά σηκώνεται με μια βαριά ζαλάδα

και λέει πως τον ξύπνησε ένα μεγάλο κύμα

Κρεμάει τις αφίσες του στα παράθυρά του

κρύβει το φως μα κρύβει κι όλα τ' άλλα

γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του

είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα

Βάζει σημάδια με στιλό πάνω στον τοίχο του

μετράει το ύψος του που πόντο πόντο χάνει

μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ'τον ύπνο του

στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια

πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες

ξέρει αν μπορούσε θα 'κανε μία απ'τα ίδια

αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος.
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 12 Μαρτίου του 1938.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Buckley Jeff

Ερμηνεία: Θηβαίος Χρήστος

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΟΣ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Θηβαίος Χρήστος

Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Θηβαίος Χρήστος

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μαρκόπουλος Γιάννης

Ερμηνεία: Γαργανουράκης Χαράλαμπος

ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μαρκόπουλος Γιάννης

Ερμηνεία: Νταλάρας Γιώργος

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μαρκόπουλος Γιάννης

Ερμηνεία: Χαλκιάς Λάκης, Γαργανουράκης Χαράλαμπος,

Τσανακλίδου Τάνια

ΔΙΚΟΠΗ ΖΩΗ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Μεράντζας Γιώργος

ΡΗΜΑΓΜΕΝΟΙ ΚΗΠΟΙ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Λεοντής Χρήστος

Ερμηνεία: Γαλάνη Δήμητρα

ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Ανδριόπουλος Ηλίας

Ερμηνεία: Καλογιάννης Αντώνης, Πρωτοψάλτη Άλκηστις

ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ

Στίχοι: Ελευθερίου Μάνος

Μουσική: Θεοδωράκης Μίκης

Ερμηνεία: Μητσιάς Μανώλης, Γαλάνη Δήμητρα

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

Στίχοι: Τριπολίτης Κώστας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μικρούτσικος Θάνος, Χρήστος Θηβαίος,

Πασχαλίδης Μίλτος

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα, ράκη αλλότρια, ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο



ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ

Στίχοι: Κούρτοβικ Δημοσθένης & Biermann Wolf

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Θηβαίος Χρήστος & Πασχαλίδης Μίλτος

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν
που απ’ τους άλλους θεν' παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου, αξίζει μια πεντάρα
των γραφειοκρατών η φάρα
στήνει με ζήλο περισσό
στο σβέρκο του λαού χορό
στης ιστορίας τον χοντρό τον κινητή
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους
τους Γερμανούς, τους προφεσόρους
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά.
Υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς
με ιδεώδεις υποτακτικούς
που είναι στο μυαλό νωθροί
μα υπακοή έχουν περισσή
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά
αρκεί να έχει γεμάτο το ντορβά
και επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια
με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια
σα χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια
με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια
σα χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί
τους έχω βαρεθεί.

Σα χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί
τους έχω σιχαθεί.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΝΙΚΟΣ & ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΘΑΝΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Στίχοι: Καββαδίας Νίκος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Κούτρας Γιάννης

ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ

Στίχοι: Καββαδιάς Νίκος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Παπακωνσταντίνου Βασίλης

ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑΔΙΝΟΥ

Στίχοι: Καββαδίας Νίκος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Θηβαίος Χρήστος

ΟΙ ΕΦΤΑ ΝΑΝΟΙ ΣΤΟ SS CYRENIA

Στίχοι: Καββαδίας Νίκος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Μικρούτσικος Θάνος

ΓΥΝΑΙΚΑ

Στίχοι: Καββαδίας Νίκος

Μουσική: Μικρούτσικος Θάνος

Ερμηνεία: Μικρούτσικος Θάνος &  Θηβαίος Χρήστος

Ζακ Στεφάνου

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΟΥ

Στίχοι/ Μουσική/ Ερμηνεία:

Ζακ Στεφάνου

Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑ

Στίχοι/ Μουσική/ Ερμηνεία:

Ζακ Στεφάνου

ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ

Στίχοι/ Μουσική/ Ερμηνεία:

Ζακ Στεφάνου

ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΑΤΑΚΙΑ

Στίχοι/ Μουσική/ Ερμηνεία:

Ζακ Στεφάνου

ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΣΗΦ (1890 - 1923)

ΕΓΩ
Είμαι παιδί και πάω σκυφτός σα να 'χω πια γεράσει,
κάνοντας μ' όσους συντροφιά τα ογδόντα έχουνε φτάσει.
Φεύγουνε, ένας ένας και λεν: με τί, κόσμε, καημό σ' αφήνω!
"Έτσι η ζωή 'ναι", λέω κι' εγώ, που αγάλια αγάλια σβήνω.
Ώρες μιλάμε, κι' ύστερα, ως νυχτώσει, ξεκινάμε,
σιγά σιγά και σιωπηλοί το δρόμο δρόμο πάμε.
Και πηγαίνοντας επάνω μας πλανιέται το φεγγάρι,
τόσο πικρά, τον πόνο μου σα να 'χει εκείνο πάρει.


ΥΠΝΕ
Ύπνε, σου δέεται η ψυχή μου η μαύρη,
την τρισπόθητη φέρε, τη χρυσή
τη λησμονιά, που δεν μπορεί για να 'βρει
μ' αφιόνι, με μορφίνα, με κρασί.
Έτσι απαλά, γλυκά κι' ονειρεμένα
κι' ως θ' αναπαύουμαι βαθιά βαθιά,
ω ύπνε, γίνε ο θάνατος για μένα,
να μην ξαναξυπνήσω πια.


ΖΩΗ
Πλάση γλυκιά, γλυκύτατε ρυθμέ, αριθμέ, αρμονία,
άναρχε Λόγε, υιέ Θεού, πώς να σε πω, ζωή ;
Χρυσόνειρον η κάθε σου ξεχωριστή οπτασία,
μα άπονος είναι και σκληρός ο νόμος "πάντα ρει".
Ω να 'ταν με τ' αθάνατά σου τ' αγαθά στοιχεία
ένα το εγώ τ' ανθρώπινο, ή, τέλος, ω ζωή,
ωσάν λουλούδι ανθίζοντας να πλέει σ' ευδαιμονία,
δίχως του θανάτου αίσθηση και να φυλλορροεί!


ΈΤΣΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
Έτσι με την αγάπη μου, το δρόμο - δρόμο ως πάω,
την υπερκαλοσύνη μου ροδόφυλλα σκορπάω.
Αχ! Και καθώς χαμογελά θωρώντας με η γλυκιά μου,
σ' ευγνωμοσύνης δάκρυα πάει ν' αναλυθεί η καρδιά μου.
Κι' όλο μιλάμε ολόχαρα και γίνονται λουλούδια
τα λόγια μας, και γίνονται των αηδονιών τραγούδια,
των αηδονιών, που γύρω μας πετώντας κελαϊδούνε:
γλυκός όπου 'ναι ο έρωτας, γλυκιά η αγάπη που 'ναι!


ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΤΟΥ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ
Θα πάω κάτου στο γιαλό, να κάτσω στο ακρογιάλι,
να χύσω δάκρυα όσα μπορώ κι' όσο βαστάω να κλάψω,
για να φουσκώσει η θάλασσα, τα κύματα ν' ανάψουν,
το νιο ο γέρος να ρωτά, το ναύτη ο καπετάνιος:
- Στοιχειά μη να 'ναι και βογγούν, αγέροι και παλεύουν;
- Στοιχειά δεν είναι και βογγούν, αγέροι και παλεύουν,
  μόν' είν' τα δάκρυα του Γιαννιού, του χιλιοπονεμένου.


Τ' ΩΡΑΙΟ ΚΟΡΑΣΙ
Τ' ωραίο κοράσι είχε καθίσει
στο παραθύρι μιαν αυγή
με τα μεγάλα μαύρα μάτια
γιομάτα φως και συλλογή.

Κάποια χαράματα εγώ το είδα,
την ώρα της χρυσής σιωπής,
στο τρυφερό του προσωπάκι
το ρόδισμα είχε μιας αυγής.

Περνώντας ένα μεσημέρι,
που 'φεγγε ο ήλιος λαμπερός,
το πρόσωπό του ήταν σαν κρίνος,
σαν άσπρος κάτασπρος αφρός.

Κι ένα βράδυ κι ένα βραδάκι,
η κόρη του παραθυριού
εκάθονταν μ' όψη θλιμμένη,
σα μαραμένου λουλουδιού.

Κ' ύστερα πια δεν την ξαναείδα
κι ούδ' άλλος είχε ξαναδεί
την κορασίδα με τα μάτια
γιομάτα φως και συλλογή.


ΈΞ' ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Έξ' απ' την πολιτεία, ο Γιάννος πολεμάει,
και κρυφομουρμουρίζει και σιγοτραγουδάει :
"θα χτίσω ένα παλάτι, αγάπη μου, τρανό,
πιο 'μορφο από την πούλια κι' απ' τον αυγερινό".
Χι ! χι! γελάει ο κόσμος, που κείθενες περνάει,
κι' αλλήθωρα θωρώντας ο Γιάννος τραγουδάει:
"Τον ήλιο θέλω βάλει θύρα του παλατιού,
γύρωθε παραθύρια τ' αστέρια τ' ουρανού.
Τα χρυσοσυννεφάκια που στα ουράνια ανθούν,
του παλατιού μου εκείνα στολίδια θ' απλωθούν.
Θα φτιάξω ένα παλάτι, που δεν ξανάδε η γης,
να μπεις βασίλισσά μου κι' αστέρι της αυγής".
Χι! χι! γελάει ο κόσμος, που κείθενες περνάει. . .
Έξω απ' την πολιτεία ο Γιάννος πολεμάει.

Α. Β. Γ., Ρίτσος Γιάννης

(γράφτηκε στη Μακρόνησο Αύγουστο - Σεπτέμβρη του 1949. Ανήκει στην ποιητική συλλογή "Πέτρινος Χρόνος")


(Μια μικρή παράκληση πριν την παράθεση του ποιήματος, εάν κάνετε τον κόπο να το διαβάσετε,
λίγο πιο πριν κάνετε έναν επιπλέον κόπο να διαβάσετε την ιστορία της Μακρονήσου 1947 -1958.
Η ιστορία με την αληθινή χροιά της είναι η μόνη που μπορεί να μας διατηρήσει Ανθρώπους με
συνείδηση, ώριμη σκέψη, ευθυκρισία και συναίσθημα -άσχετα με το αν η Παιδεία μας σήμερα με επιτυχία "επιδαψιλεύει" την άκριτη σκέψη και την άγνοια-. Εάν μπείτε σε αυτόν τον κόπο θα κατανοήσετε σε βάθος και τη συγκίνηση των επαναλήψεων του ποιήματος. Καλή ανάγνωση!)

Στον Δημήτρη Φωτιάδη

Τρία μεγάλα γράμματα

γραμμένα μ' ασβέστη στη ραχοκοκαλιά της Μακρόνησος.

(Όταν ερχόμαστε με το καράβι

στριμωγμένοι ανάμεσα στους μπόγους και στις υποψίες μας

τα διαβάσαμε πάνου απ' το κατάστρωμα

κάτου απ' τις βρισιές του χωροφύλακα, τα διαβάσαμε

εκείνο το ήσυχο πρωινό του Ιουλίου,

κι η αρμύρα κι η μυρουδιά της ρίγανης και το θυμάρι

δεν καταλάβαιναν καθόλου τι θα πουν αυτά τα τρία

ασβεστωμένα γράμματα.)

Α' Τάγμα.

Β' Τάγμα.

Γ' Τάγμα.

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ

Κι η θάλασσα του Αιγαίου ήταν γαλάζια όπως πάντοτε

πολύ γαλάζια, μόνο γαλάζια.

Α' -

Ά, ναι, μιλούσαμε κάποτε για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη,

Β' -

για το γυμνό στήθος της υγείας κεντημένο με μιαν άγκυρα και

      μια γοργόνα,

Γ' -

για το θαλάσσιο φως που πλέκει τα κουρτινάκια των γλάρων.

Α.Β.Γ.

300 σκοτωμένοι.

Μιλούσαμε, ναι, για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη -

ο κάβουρας που ρεμβάζει στο νοτισμένο βράχο,

αντίκρυ στη μαλαματένια δύση,

καθώς ένα μικρό μπρούντζινο άγαλμα του Ωκεανού.

Α.Β.Γ.

600 τρελοί.

(Οι γυάλινες γαρίδες κυνηγώντας στα ρηχά τον ίσκιο

του πρωινού άστρου,

το χρυσό και γαλανό καλοκαίρι πετροβολώντας με κουνουνάρια

το μεσημεριάτικο ύπνο των κοριτσιών,

τα παλιά πεύκα ξύνοντας τη ράχη τους στην ασβεστωμένη μάντρα.)

Α.Β.Γ.

900 κουτσοί.

Ζήτω

ο βασιλεύς Παύλος.

(Κι η Παναγιά του πόντου φλωροκαπνισμένη απ' το σούρουπο

να σεργιανάει ξυπόλητη στην αμμουδιά

συγυρίζοντας τα σπίτια των μικρών ψαριών

καρφώνοντας μ΄ ένα θαλασσινό σταυρό τη φεγγαρίσια της πλεξούδα.)

Α.Β.Γ.

Α.Β.Γ.

(Μιλούσαμε για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη, ναι, ναι.)

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ -

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ - ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ

Κι η θάλασσα είναι ακόμη γαλάζια όπως πάντοτε

κι ο αμερικάνικος στόλος ταξιδεύει στο Αιγαίο

ήσυχος, ήσυχος, ωραίος,

και τ' άστρα ανάβουν κάθε βράδυ μικρές φωτιές

να ψήσουν οι Άγγελοι την ψαρόσουπα της Παναγίας.

Α.Β.Γ.

Α.Β.Γ.

Κι από κάτου απ' τ' αστέρια περνάνε

καραβιές καραβιές οι εκτοπισμένοι

και τσουβάλια με κομμένα ποδάρια

και τσουβάλια με κομμένα χέρια

και τσουβάλια με νεκρούς

ξεβράζουν οι φουρτούνες στις αχτές του Λαυρίου.

(Αιγαιοπελαγίτικο τοπίο

χρυσό και γαλάζιο.)

Α.Β.Γ.

Σε τούτα τα βράχια τουφεκίστηκαν οι 300 του Α' Τάγματος,

τούτα τα φύκια είναι μια τούφα μαλλιά ξεκολλημένα μαζί με το δέρμα

απ΄το καύκαλο ενός συντρόφου που αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση.

Α.Β.Γ.

Τα συρματοπλέγματα.

Οι νεκροί.

Οι τρελοί.

Α.Β.Γ.

(Γαλάζια η θάλασσα - πολύ γαλάζια.

Χρυσό αιγαιοπελαγίτικο τοπίο.

Οι γλάροι.)

Α.Β.Γ.

Μαύρη, κατάμαυρη θάλασσα.

Μαύρο, κατάμαυρο τοπίο.

Τα συρματοπλέγματα.

Α.Β.Γ.

Μαύρο, κατάμαυρο τοπίο με σφιγμένα δόντια,

κόκκινο, κατακόκκινο τοπίο με σφιγμένη γροθιά,

μαύρη και κόκκινη καρδιά πηγμένη στο αίμα της

κι ένας κόκκινος ήλιος πηγμένος μες στο αίμα του.

...



Βελώνιας Βαγγέλης

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Στίχοι: Βελώνιας Βαγγέλης

Μουσική: Νικολάου Γιάννης

Ερμηνεία: Θαλασσινός Παντελής

Ήτανε λέει μια φορά, λευκή σαν το αλάτι
και ζούσε στα φανταχτερά, νεράιδα σε παλάτι.
Και κάπου εκεί στην αγορά, με κάμα στο θηκάρι,
αυτός με μάτια φλογερά, το πρώτο παληκάρι.

Ψηλά πετούσε ένας αητός που μέτραγε τον ίσκιο,
όταν φιλί τής δίνει αυτός, στα χείλη από ιβίσκο.
Τον είδαν όμως τα θεριά, ψηλά από τα κάστρα,
και τρύπησαν με σαϊτιά τα ρούχα του τα άσπρα.

Ήτανε λέει μια φορά, ωχρή σαν το χρυσάφι,
νεράιδα μέσα στα νερά, στου ποταμού τα βάθη.
Και κάπου εκεί στον ουρανό, μ' ένα φιλί στο βιός του,
αυτός σαν άστρο φωτεινό, της χάριζε το φως του.

Ό,ΤΙ ΣΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΘΕΟ

Στίχοι: Βελώνιας Βαγγέλης

Μουσική/ Ερμηνεία: Θαλασσινός Παντελής

Είπαν τα χείλη σου τα όνειρα περνάνε
κι αυτό που ζήσαμε μου λες θα ξεχαστεί,
είμαστε κύματα που πέφτουνε και σπάνε
πάνω σε ξένου καραβιού την κουπαστή.

Δεν έχει ψέμα στη ζωή να μην τελειώνει
να σε φυλάξει ώσπου να 'ρθει το πρωί,
ό,τι σε πάει στο Θεό μετά σε λιώνει
χάνεται μέσα στη δική του τη ζωή.

Είπαν τα χείλη σου μια τύχη μάς ορίζει
κι αυτό μού λες ήταν γραμμένο να χαθεί,
είμαστε φύλλα που ο καιρός τα κιτρινίζει
φύλλα που πέφτουν και τα παίρνει η βροχή.

Δεν έχει ψέμα στη ζωή να μην τελειώνει
να σε φυλάξει ώσπου να 'ρθει το πρωί,
ό,τι σε πάει στο Θεό μετά σε λιώνει
χάνεται μέσα στη δική του τη ζωή

ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ, Γιάννης Ρίτσος

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ
Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε'
αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,
θ' αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,
θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι γυαλίζει στην κουζίνα
σα γανωμένο τεντζέρι (γι' αυτό που σας λέω γίνεται έτσι)
φωτίζει τ' άδειο σπίτι και τη γονατισμένη σιωπή του σπιτιού -
πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη.

Η κάθε λέξη είναι μια έξοδος
για μια συνάντηση, πολλές φορές ματαιωμένη,
και τότε είναι μια λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.

ΜΕΤΑΠΛΑΣΗ
Αυτό που λες γαλήνη ή πειθαρχία, καλοσύνη ή απάθεια,
αυτό που λες κλεισμένο στόμα με σφιγμένα δόντια
δείχνοντας τη γλυκιά σιωπή του στόματος, κρύβοντας τα σφιγμένα δόντια
είναι μονάχα η καρτερία των μετάλλων κάτω απ' το χρήσιμο σφυρί,
κάτω απ' το τρομερό σφυρί - είναι που ξέρεις
πως απ' το άμορφο περνάς προς τη μορφή.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα.
Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.
Τότε καταλαβαίνουμε πως φταίξαμε. Σηκωνόμαστε απ' την καρέκλα και λέμε:
"Κουράστηκες πολύ σήμερα" ή "Άσε, θ' ανάψω εγώ τη λάμπα".

Όταν ανάβουμε το σπίρτο, εκείνη στρέφει αργά πηγαίνοντας
με μιαν ανεξήγητη προσήλωση προς την κουζίνα. Η πλάτη της
είναι ένα πικραμένο βουναλάκι φορτωμένο με πολλούς νεκρούς -
τους νεκρούς της φαμίλιας, τους δικούς της νεκρούς και των δικών σου.
Ακούς το βήμα της να τρίζει στα παλιά σανίδια
ακούς τα πιάτα να κλαίνε στην πιατοθήκη κι ύστερα ακούγεται
το τραίνο που παίρνει τους φαντάρους για το μέτωπο.

ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ

Στίχοι/ Μουσική/ Ερμηνεία: 

Χατζηευσταθίου Σταμάτης

Δύο παιδιά που ξεχαστήκαν μες το σώμα μου
παίζουν, γελάνε κι όλο λεν' πως είμαι αστείος
Όταν κοιμάμαι με ξυπνούνε και με ντύνουνε
βόλτα με βγάζουν τα μεσάνυχτα στο κρύο

Κι όλο λένε πως τ' αστέρια είν' το σπίτι μου
κι ας τα μέτρια εμένα με κερδίζουν
Κι όταν λέω πως γι' αστέρια δεν γεννήθηκα
με κοιτάζουν μες τα μάτια και δακρύζουν

Τότε βγαίνουμε αγκαλιά μες τα χαράματα
και γελάμε με το καθετί σπουδαίο
Αν τον ήλιο σου μπορείς να δεις κατάματα
δεν φοβάσαι το μικρό και το μοιραίο

Τότε αρχίζουμε τα χέρια να ενώνουμε
σαν παιδιά που δεν τους νοιάζει η τιμωρία,
κι όταν φτάνει το πρωί και καμαρώνουμε
τρεις ψυχές που καταφέραν κι είναι μία

Δύο παιδιά που ξεχαστήκαν μες το σώμα μου
έρχονται βράδυ, με σκεπάζουν σαν κοιμάμαι
Κι ενώ δεν κάνουν φασαρία μη με ξυπνήσουνε
δεν ξέρουν πως χωρίς αυτά εγώ φοβάμαι

Κι όλο λένε πως τ' αστέρια είν' το σπίτι μου
κι ας τα μέτρια εμένα με κερδίζουν
Κι όταν λέω πως γι' αστέρια δεν γεννήθηκα
με κοιτάζουν μες τα μάτια και δακρύζουν

Τότε βγαίνουμε αγκαλιά μες τα χαράματα
και γελάμε με το καθετί σπουδαίο
Αν τον ήλιο σου μπορείς να δεις κατάματα
δεν φοβάσαι το μικρό και το μοιραίο

Τότε αρχίζουμε τα χέρια να ενώνουμε
σαν παιδιά που δεν τους νοιάζει η τιμωρία,
κι όταν φτάνει το πρωί και καμαρώνουμε
τρεις ψυχές που καταφέραν κι είναι μία

ΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟ 'ΒΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Στίχοι: Μεσσήνη Νατάσα

Μουσική/ Ερμηνεία: Περίδης Ορφέας

Αφιερωμένο στο κοριτσάκι μας (Ε) που φεύγει.... Καλό ταξίδι μάτια μου και καλή αρχή!

Ψηλά το κεφάλι και εμείς θα είμαστε πάντα εδώ... δίπλα σου σε καθετί!

Κι έμεινα εδώ

Στίχοι/ Μουσική: Κωνσταντόπουλος Αλκιβιάδης

Ερμηνεία: Στόκας Μπάμπης

Σα μια χορδή που χτυπάει δυνατά
μέσα στο στήθος σου,
σαν άστρο που σβήνει
και μια μελωδία που πίσω σ' αφήνει
ημέρα μου, φως μου, ζωή μου,
ψυχή μου και πάθος
και λάθος και τέλος και αρχή μου
μικρή μου, πληγή μου.

Κι αφού οι καλοί
σου λένε πάντα την αλήθεια και νικούν
και σε παίρνουν μακριά,
γιατί εσύ μου σφυρίζεις;
Κι αφού θέλεις να βγεις στη βροχή
και να χορέψεις μ' ένα άσπρο μαντίλι
εγώ σ' ακολουθώ.

Κι έμεινα εδώ, να προχωρώ,
να προσπαθώ, να σε κάνω να φύγεις
και το μυαλό μου να μη λέει ''σ' αγαπώ ''.

Κι έμεινα εδώ ν' αναζητώ
και να χαζεύω τις ώρες που λείπεις
κι η μουσική μου να μη βρίσκει σκοπό.

Είναι οι λέξεις, οι στιγμές
είναι οι φίλοι που θα δεις, είν' οι γνωστοί
και θα χορτάσεις μικρές χαρές
και λύπες θα περάσεις.
Κι είν' οι εικόνες
οι μαμάδες, οι μπαμπάδες
τα πτυχία, τα λουλούδια,
τα παιδιά στα χειρουργεία,
τα φύλλα που μυρίζουν στην αυλή
κι ένα φιλί.

Κι όπως είναι οι κρύες νύχτες
που δεν έχουν τελειωμό
σαν τα σεντόνια που μας πνίγουν,
σαν τα τσιγάρα που μας ρίχνουν,
είν΄ οι σκέψεις
που πια μόνες τους γελάνε
και που μας βλέπουν στην αρένα
κι όμως δε μας ακουμπάνε.
Γιατί ;

ΧΑΡΟΥΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΥΑΛΙ

Στίχοι: Κουμπιός Μιχάλης

Μουσική: Νικολούδης Μιχάλης

Ερμηνεία: Χαρούλης Γιάννης

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Στίχοι/ Μουσική: Υφαντής Δημήτρης

ΚΟΙΤΑ ΕΓΩ

Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος

Μουσική: Καραμουρατίδης Θέμης

Ερμηνεία: Μποφίλιου Νατάσα,

Χαρούλης Γιάννης

ΧΕΙΜΩΝΑΝΘΟΣ

Στίχοι: Φωτάκη Ελένη

Μουσική: Καζαντζής Γιώργος

ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΓΥΑΛΟΥ

Στίχοι: Σπηλιωτάκος Κώστας

Μουσική: Χαρούλης Γιάννης

AN EIXA

Στίχοι/ Μουσική: Μπασλάμ Δημήτρης

Ennio Morricone

Με αφορμή σήμερα την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής σκέφτηκα να ανεβάσω κάτι, αν και δε θεωρώ πως χρειάζεται η καθιέρωση μιας συγκεκριμένης ημέρας στο όνομα της μουσικής....

Κάθε μέρα είναι ένα ταξίδι στη μουσική, κάθε νότα η αγκαλιά μιας στιγμής.

Καλή ακρόαση!

Ennio Morricone

Malena

Amore

Angel Voices

Deborah's Theme

"No parking", Ταινία μικρού μήκους του Στάμου Τσάμη

 

Εκεί που σμίγει η αγάπη

Ποίηση: Πρωινό Άστρο 

Ρίτσος Γιάννης

Μουσική: Λεοντής Χρήστος

Ερμηνεία: Θεοχαρίδης Παντελής

Πού γύριζες, κοριτσάκι, πριν έρθεις;
Εκεί που σμίγει η αγάπη της μητέρας
και του πατέρα,
εκεί που σμίγει η αγάπη των ανθρώπων
είναι η πατρίδα σου.
Μα πού γύριζες, κοριτσάκι, πριν έρθεις;

Η δροσιά τ' ουρανού στο μέτωπό σου,
οι αντιφεγγιές της θάλασσας στα μάτια σου.
Περπάτησες βαθιά βαθιά στα φύκια
περπάτησες ψηλά ψηλά στα σύννεφα..
Mα πού γύριζες, κοριτσάκι, πριν έρθεις;